نوستالژی کاکی را اینجا تماشا کنید:

شعرهایی از محمدباقر حاجیانی

عطر شیرین زن

در خیابان مانده است.

ایماژیست پیر

پیپش را پر میکند

و سرش را تکان میدهد.

3/2/1385

اصفهان

گاهی که برگ

در لیوان چایی میافتد

پنجره را میبندم

و پاییز را

با همان طعم چای سر میکشم.

گاهی فکر میکنم

ما در پاییز

و انزوای همین درختان لخت

زاده شدهایم.

23/8/1385

اصفهان

کسی برای ما خانهای نساخت

دل باز

که پرندهای تکراری

هوای پنجرهاش را دریایی کند

هر صبح

کسی برای ما خانهای نساخت

تا گریههایمان

برای پنجرهی گردی باشد

که روی هلهلهی کودکان مرده

بسته میشود.

ما خانه نداشتیم از اول

و بازی را

با کودکان مرده

که در دست جا میشدند

شروع کردیم.

12/6/1385

کاکی

مرگ پیپ نمیکشد

موهایش هم بلوط را به خاطر نمیآورد

حتی اگر خانه خالی

دلتنگش نمیشوی

اما حتمن یک روز

برای خداحافظی هم که شده

بر میگردد.

اصفهان

10/2/1386

مینشیند،

در سایهی دیوار.

پری

که از آسمان میآید،

میچرخد.

سایهی پیرمرد

بر خشت ها.

کودکی بادبادکش را

با یک عالمه نخ

به کوچه میآورد.

8/1385

اصفهان

مدتی ست

بر زمینِ روستا

و خانهها

خاک مینشیند

از بادهایی

که سالها بعد برمیگردند

و این خاکها را

سالها جلوتر میبرند...

7/8/1385

اصفهان

نخلی در چهار تکه

1

سبز است

در درّهایی که انتها ندارد

در خاکی که نمک میزاید

در چشمان مسافر

2

کلاغی نشسته

خرمایی سیاه در نوکش

در صبحی

که از کوه صدای گلوله میآمد.

3

در سایهی خنکی

تفنگ را تکیه داده

بر تنهی نخل

و خواب هشت سالگی میبیند

در محاصرهی سایهها.

4

هنوز باد میآید

نخل

با گیسهای شلال

در باد ایستاده است

در درهی محصور.

8/1/1385

کاکی